Een psychiatrisch patiënt wordt nooit meer de oude

Awee Prins, ‘Een psychiatrisch patiënt wordt nooit meer de oude’, https://www.trouw.nl/religie-en-filosofie/een-psychiatrisch-patient-wordt-nooit-meer-de-oude~abea3ae6b/, Trouw (19 januari 2019)

Ordinair utopisme

De geestelijke gezondheidszorg kent een nieuwe stroming: de herstelbeweging. (…) Als daaraan wordt toegevoegd dat getormenteerde mensen weer ‘in hun kracht moeten worden gezet’, ‘de controle over hun bestaan moeten herwinnen’ en zelfs empowered dienen te worden, opdat ze als goed functionerende burgers ‘weer kunnen meedraaien’, liefst zo employable en flexibel mogelijk, dan haak ik af. (…) Dat geldt trouwens ook voor het door velen omarmde idioom van de ‘kracht van kwetsbaarheid’. (…) Want er zijn nu eenmaal (veel) mensen die zo kwetsbaar zijn dat ze helemaal geen kracht uit hun kwetsbaarheid kunnen putten. (…) Wie een psychose of een depressie heeft doorgemaakt, een slopende lichamelijke ziekte doorstaan of een kind verloren, zal daar nooit van herstellen. Een auto kun je herstellen, een mens niet. (…) Wij leven nog steeds in de denkbeweging die Plato lang geleden heeft beschreven in de ‘allegorie van de grot’: van duisternis naar licht. Dit denken is inmiddels ontaard in ordinair utopisme, een verzaking van het heden, ten gunste van een ander, beter heden in de toekomst. (…) Het leven bestaat niet uit louter problemen en bijpassende oplossingen; het is fundamenteel ‘onbeheersbaar’. (…) Let goed op dit idioom: ‘de regie in eigen hand nemen’. Heeft er ooit iemand in het leven de regie in eigen handen? (…) Alleen idioten beweren zoiets. (…) Het psychiatrisch handboek DSM-5 reserveert twee weken voor ‘normale rouw’, alles wat daarna komt heet ‘gecompliceerde rouw’ of ‘depressie’. (…) ‘Gecompliceerde rouw’ is een semantisch schandaal – rouw is altijd gecompliceerd. (…) Wij zouden psychiatrische stoornissen ook kunnen duiden als modes of existence; als manieren waarop sommige broze mensen nu eenmaal blijken te existeren, manieren die wij moeten leren omarmen en doorstaan, en waarin wij misschien zelfs een eigenaardige schik kunnen krijgen. (…) Bij broos leven hoort broos denken. (…) Ik herinner eraan dat het woordje therapie oorspronkelijk ‘bijstaan’ betekende. Om iemand werkelijk bij te staan moet je die ander echt nabij zijn. Dat (…) kan alleen gebeuren vanuit de eigen doorgeploegde existentie.

Dankzegging

Ingezonden ten behoeve van het Kennisweb haptonomie door Wim Laumans, haptotherapeut.



Categorieën:Geen categorie