Als we rouwen, rouwen we om het verlies van de ander én om het verlies van een deel van onszelf

Oscar van Gelderen, ‘Als we rouwen, rouwen we om het verlies van de ander én om het verlies van een deel van onszelf’, https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/als-we-rouwen-rouwen-we-om-het-verlies-van-de-ander-en-om-het-verlies-van-een-deel-van-onszelf~bc24a3c0/, De Volkskrant (21 mei 2019)

Anticiperend verdriet

Verdriet duurt langer dan medeleven. (…) Het ligt in onze aard dat we bij het rouwen om ons verlies hoe dan ook óók rouwen om onszelf. Om hoe we waren. Om hoe we niet meer zijn. (…) Het verlies van de ander is dus tevens het verlies van een deel van onszelf. (…) Rouw is de vreselijke herinnering aan de krochten van onze liefde en net als liefde is rouw niet-onderhandelbaar. (…) Alles wat ons overkomt, staat uiteindelijk in het teken van anticiperend verdriet. (…) Je kunt hoogstens een verlies overleven.



Categorieën:Geen categorie