Een moord op de mens

Notities ten behoeve van de bewegingswetenschappen uit ’Geschiedenis van geweld’ van Édouard Louis

Leestijd ruim 5 minuten

Er is geen hoop. Geen enkele hoop om levend uit deze situatie te komen. Hoofdpersoon en schrijver Édouard Louis heeft alleen nog een verre hoop om op de minst pijnlijke manier dood te gaan. In die confrontatie met de dood speelt het aangrijpende verhaal ‘Geschiedenis van geweld’ zich af.

Door Leander Tijdhof

Naast een verhaal leven

Na zijn aangifte bij de politie begrijpt de hoofdpersoon niet dat zijn traumatische verhaal niet meer van hem is. Zo uitgesloten als hij zich daarvan voelt; zo ingebed is hetzelfde verhaal in zijn leven. Bij de politie heeft hij immers over niets anders gesproken. Zo is het ingebed zijn van het traumatische verhaal een voorwaarde voor zijn gevoelde uitsluiting ervan.

De dagen na de traumatische gebeurtenissen kan de hoofdpersoon niet stoppen met daarover te praten. Tegelijk mag alleen hij de enige zijn die de waarheid erover kent. Hoe meer hij praat, hoe meer de hoofdpersoon het gevoel krijgt dat alleen hij het echt weet. Voor hem volstrekt logischerwijs voelt elk door hem gevoerd gesprek over de gebeurtenissen uiteindelijk terug op de dader. In die constante zelfbevestiging leeft hij steeds naast zijn woord.

Iets nieuws is onmogelijk

Nadat zijn dader een uur van zijn lichaam en zijn beweging ontnam doen zijn vrienden eigenlijk niet anders: ‘je smeekt ze te stoppen, maar ze stoppen niet, ze wurgen je’. Ze proberen hem te vereenzelvigen met zijn trauma door er steeds goedbedoeld op in te blijven gaan. Maar de genezing van zijn trauma komt juist voort uit ontkenning ervan waarmee de mogelijkheid ontstaat iets nieuws te beginnen, zo grijpt de hoofdpersoon terug op het filosofische werk van Hannah Arendt.

Hij ontdekte zijn weggeraakte mobiele telefoon in de jas van de dader. Ja, zo begon het. Misschien dat hij in de situatie van de dader hetzelfde had gedaan. Hij raakte gekwetst van de opmerking van zijn dader dat hijzelf de dief was. Een dader die trouwens niets meer kon horen: ‘je beledigt mijn moeder, mijn familie’ en ‘je zal ervoor boeten’. Boeten voor je eigen begeerte zeker, denkt de hoofdpersoon nog.

geschvgeweld-vdi9789023475576

Een conflict opzoeken

Eigenlijk ging het de dader trouwens nergens om behalve die kleine buit. Misschien dat hij alleen maar bevestigd wilde worden in wie hij is. En hij wilde zeker voor zichzelf bewijzen wie hij is. Op een conflict reageren is voor zo’n dader blijkbaar niet nodig. Die is in staat om zelf een conflict te creëren.

Dan slaakt de hoofdpersoon tijdens het boeten voor de begeerte zijn namaakgekreun. Hij verzet zich zonder actief te lijken. Probeert zijn dader weg te krijgen zonder fel te worden. De kreten, ook door de pijn van de verkrachting, konden geen voorbeelden zijn van verzet. Echte weerstand zou de dader aanmoedigen. Pas tijdens het orgasme wordt de dader tussen zijn ribben gebeukt.

Het lichaam loopt achter

Later haalt hij als een beest diep adem. Hij snuift op zoek naar een geur die nooit lijkt te kunnen verdwijnen. Die nooit weg wil terwijl de dader allang weg is. De geur komt niet van de lakens of van de meubels maar hangt aan hemzelf. Al zou hij zich meer dan drie keer douchen. De geur van de dader heeft zich in alles ingevreten.

Om te kunnen huilen maakt de hoofdpersoon gebruik van andere gebeurtenissen uit zijn verleden dan deze. Hij kijkt op zijn iPad naar de tijd en wacht tot die voorbij gaat. Zijn lichaam loopt achter op een realiteit die steeds verandert. Om snel het spoor van verkrachting te wissen vrijt hij met een ander. In een lichaam dat niet van hem is, maar toch door hem wordt meegenomen, doet hij aangifte bij de politie.

Een meegenomen lijf

Er is geen enkele hoop om levend uit deze situatie te komen. Tijdens de bewuste gebeurtenissen pakt de dader zijn pistool en zegt dat hij hem vermoordt. En of de moord beschreven is of niet maakt niet uit voor deze traumatische vertelling van Édouard Louis. Een verhaal dat fenomenen bij trauma scherp in beeld brengt.

Literatuur

Édouard Louis, ‘Geschiedenis van geweld’, De Bezige Bij, Amsterdam, 2017

Eerdere items

Drs. Leander P. Tijdhof, ‘Hoe het vuur tot een nabijheid leidt’, https://haptonomiehaptotherapie.com/2019/04/07/hoe-het-vuur-tot-een-nabijheid-leidt/, Kennisweb haptonomie, Stichting Kenniscentrum Haptonomie Hapsis Utrecht (7 april 2019)

Drs. Leander P. Tijdhof, ‘Hoe weerstand tegen veranderen tot trauma leidt’, https://haptonomiehaptotherapie.com/2019/01/23/hoe-weerstand-tegen-veranderen-tot-trauma-leidt/, Stichting Kenniscentrum Haptonomie Hapsis Utrecht (23 januari 2019)

Dankzegging

Tsjerk Holtrop – ontwerp

Annotatie

Drs. Leander P. Tijdhof, ‘Een moord op de mens’, https://haptonomiehaptotherapie.com/2019/07/15/een-moord-op-de-mens/, Kennisweb haptonomie, Stichting Kenniscentrum Haptonomie Hapsis Utrecht (15 juli 2019)



Categorieën:Geen categorie