Eenzaamheid een epidemie noemen, maakt van het leven een ziekte (en van ernstige eenzaamheid een vergeten probleem)

Lynn Berger, ‘Eenzaamheid een epidemie noemen, maakt van het leven een ziekte (en van ernstige eenzaamheid een vergeten probleem)’, https://decorrespondent.nl/10704/eenzaamheid-een-epidemie-noemen-maakt-van-het-leven-een-ziekte-en-van-ernstige-eenzaamheid-een-vergeten-probleem/3966678086976-b14a6307, De Correspondent (14 november 2019)

Term ‘epidemie’ niet waardenvrij

De oorzaken die voor de ‘epidemie’ worden gegeven lopen uiteen van individualisering en verstedelijking tot de opmars van sociale media. De gevolgen kunnen ronduit schadelijk zijn: vanuit wetenschappelijke hoek stapelen de bewijzen zich op dat (ernstige) eenzaamheid gepaard gaat met hoge bloeddruk, diabetes, slaapproblemen, een verslechterd immuunsysteem en een vroege dood. (…) En alsof dat niet erg genoeg is, is het ook nog eens dé voedingsbodem voor extremisme, populisme en terrorisme. (…) Iets een epidemie noemen, is niet waardevrij. Onder al die krantenkoppen schuilt niet alleen een gezondheidsclaim, maar ook een morele claim. (…) Eenzaamheid is niet besmettelijk – althans niet in de traditionele zin. En hoewel het met gezondheidsproblemen gepaard kan gaan, is het geen ziekte. (…) Wetenschappers vergelijken eenzaamheid vaak met honger of dorst, een signaal van het lichaam dat je iets moet doen om in een levensbehoefte te voorzien – de behoefte, in dit geval, aan verbondenheid. (…) Pas wanneer eenzaamheid ernstig en chronisch wordt, en het iemand niet meer lukt eruit te komen, wordt het een probleem. (…) Om te weten of eenzaamheid daadwerkelijk toeneemt, is het zinniger te kijken naar langlopende studies. En die laten, anders dan vaak wordt gedacht, geen stijging van de gemiddelde eenzaamheid zien. (…) De vraag is dus waar we het over hebben wanneer we het over een epidemie van eenzaamheid hebben, welk moreel standpunt al die televisieprogramma’s, krantenkoppen, boeken en campagnes precies vertegenwoordigen, welk verhaal ermee wordt uitgedragen – en welk verhaal niet. (…) Het vaststellen van een epidemie van eenzaamheid is (…) een vorm van cultuurkritiek, een manier om bepaalde waarden – gemeenschap, bekommering – omhoog te houden. Het is een manier om te zeggen dat het vroeger, toen we elkaar allemaal nog kenden en nog niet zo met onszelf bezig waren, beter was. (…) We hoeven ons echt niet over alle eenzame mensen zorgen te maken (…) en de mensen die echt hulp nodig hebben, ‘zijn niet geholpen bij de term “epidemie”.