De coronacrisis toont onze diepe verbondenheid. Wat als we die blik vasthouden?

Jelmer Mommers, Lynn Berger, ‘De coronacrisis toont onze diepe verbondenheid. Wat als we die blik vasthouden?’, https://decorrespondent.nl/9728/de-coronacrisis-toont-onze-diepe-verbondenheid-wat-als-we-die-blik-vasthouden/3604992940032-99e09c9e, De Correspondent (28 maart 2020)

We zijn in onze westerse, geïndividualiseerde samenleving gewend om onafhankelijkheid te vieren: om autonomie als een groot goed te zien en zelfstandigheid als het belangrijkste doel van de opvoeding; om onze successen toe te schrijven aan onszelf en om ‘vrijheid’ gelijk te stellen aan ‘doen waar je zelf zin in hebt’. (….) De waarheid is dat we allemaal door en door afhankelijk zijn. Van elkaar, maar ook van de dieren en planten om ons heen. Voor ons welzijn, onze veiligheid, en voor ons bestaan. (…) De vraag is natuurlijk: als je die afhankelijkheid eenmaal ziet, wat zie je dan? (…) Bekijk het zo en zie: vertrouwen is een product van afhankelijkheid. (…) Hoe dierbaar het autonome zelf, het onafhankelijke individu ons ook moge zijn, in de praktijk zijn we al lang bezig er afscheid van te nemen. (…) Dat zie je bijvoorbeeld aan de manier waarop we onze nieuwe digitale technologieën gebruiken: om te delen, om samen kennis te creëren en om dichtbij anderen in ons netwerk te zijn, – zelfs tijdens onze vakantie, roamend. (…) Misschien nemen we langzaam afscheid van het individu dat ‘voor zichzelf’ denkt en herontdekken we een zelf dat in de samenleving tot stand komt, een zelf dat eerst en vooral bij de gratie van anderen bestaat. Het is wat de Zuid-Afrikaanse Ubuntu-filosofie ons al veel langer vertelt. (…) Noem het een paradigmawisseling.

Lees of luister ook:

De dans van ubuntu