Een partner, duizend appjes, een volle agenda – en toch eenzaam

Sanne van Rij, ‘Een partner, duizend appjes, een volle agenda – en toch eenzaam’, https://decorrespondent.nl/14123/een-partner-duizend-appjes-een-volle-agenda-en-toch-eenzaam/5233687838412-d8b290ba, De Correspondent ((14 januari 2023)

Eenzaamheid wordt de laatste jaren als een maatschappelijk vraagstuk gezien. (…) De ene eenzaamheid is de andere niet, en het ligt genuanceerder dan ‘weinig onder de mensen zijn’. (…) De psychologie onderscheidt drie verschillende ‘eenzaamheidstypes’: sociaal, existentieel en emotioneel. De bekendste campagnes zijn vooral gericht op sociale eenzaamheid, waarbij je minder contact hebt met anderen dan je zou willen. (…) Als je existentiële eenzaamheid ervaart, heb je last van een gebrek aan zingeving. (…) En dan is er nog emotionele eenzaamheid. Jongeren hebben hier momenteel vooral last van, stelt het CBS. Ze missen een hechte band met anderen, of voelen zich in de steek gelaten. Dit soort eenzaamheid hangt samen met een gevoel dat het meest samenhangt met intimiteit, omdat het een diepe connectie vereist. (…) Het lastige aan emotionele eenzaamheid is dat als je er eenmaal in zit, het steeds moeilijker is om eruit te komen. Eenzaamheid beïnvloedt je op een negatieve manier, waardoor je neerslachtiger wordt en een minder aantrekkelijke gesprekspartner bent voor anderen. Zo kom je in een spiraal terecht. (…) Als je emotioneel eenzaam bent, mis je mensen die jou goed kennen. Het zijn contacten die daadwerkelijk begrijpen hoe je in elkaar zit, en waar je niet zoveel aan hoeft uit te leggen. (…) Om dit soort intimiteit te bereiken, is vooral self-disclosure heel belangrijk. (…) Daarmee wordt zelfonthulling bedoeld. (….) Moeten we niet weer toe naar een maatschappij waarin afzondering de uitzondering is, en niet het uitgangspunt?